http://manosbee.blogspot.com/2009/08/blogers.html

Αττική, Μαραθώνα, Ντράφι, Παλλήνη, Ανω και Κάτω Σούλι, Πικέρμι, Παλαιά Πεντέλη, Αγιο Στέφανος, Διόνυσος και Παλλήνη

Τα όργανα του κρατικού μηχανισμού ενημερώνουν για τα οχήματα ,τους πυροσβέστες, τα αεροσκάφη, τα ελικόπτερα, τις υδροφόρες από δήμους, και άλλα οχήματα από το στρατό, το ναυτικό, την αεροπορία αλλά και από ιδιώτες.

Τα όργανα του κρατικού μηχανισμού τονίζουν πως το έργο είναι ιδιαίτερα δύσκολο λόγω των καιρικών συνθηκών και της μορφολογίας της περιοχής.

Τα όργανα του κρατικού μηχανισμού καθησυχάζουν πως προτεραιότητα έχει η ανθρώπινη ζωή και η ιδιοκτησία.

Τα όργανα του κρατικού μηχανισμού - και όχι μόνο - εμμέσως φροντίζουν για να έχουμε κάθε καλοκαίρι τέτοιο ουρανό.

δεν μας αξίζει αυτός ο τόπος

Από το Νταρφούρ του Σουδάν η αγρότισσα Hawa Osman έχανε τη μισή σχεδόν σοδειά της λόγω της έλλειψης ψυγείων και της ανεπάρκειας αποθηκευτικών χώρων. Έτσι άρχισε να χρησιμοποιεί το zeer pot, μια πανάρχαια τεχνική, η φιλοσοφία της οποίας χρησιμοποιείται και στα σημερινά ψυγεία.

Η τεχνική είναι πολύ απλή. Σε ένα πήλινο δοχείο τοποθετείται ένα μικρότερο Το κενό ανάμεσά τους το γεμίζει άμμος (που χρησιμεύει σα μονωτικό υλικό). Μέσα στο μικρότερο πήλινο δοχείο τοποθετούνται τα τρόφιμα (φρούτα, λαχανικά, κρέας). Το δοχείο με τα τρόφιμα σκεπάζεται με ένα νωπό πανί. Η άμμος πρέπει να διατηρείται υγρή προσθέτοντας μια ή δύο φορές τη μέρα - ανάλογα με το κλίμα - νερό. Το νερό ανάμεσα στα δύο δοχεία σιγά σιγά εξατμίζεται τραβώντας θερμότητα από το εσωτερικό δοχείο, κρατώντας έτσι το περιεχόμενό του κρύο.

tips:
- προσοχή στις πήλινες στάμνες να μην περιέχουν μόλυμβο στην εξωτερική τους επίστρωση.
- το πανάκι που θα σκεπάζει τα τρόφιμα πρέπει να διατηρείται νωπό και καθαρό.
- μη περιμένετε, ειδικά το καλοκαίρι, τις ίδιες επιδόσεις με αυτές ενός ψυγείου.
- λειτουργεί καλύτερα σε ξηρά κλίματα όπου διατηρεί τις ντομάτες για 20 μέρες αντί για δύο και το κρέας για δύο βδομάδες αντί για μερικές ώρες.

Το είδα σε ένθετο κυριακάτικης εφημερίδας την προηγούμενη βδομάδα και σαν πιστός έτρεξα να το αγοράσω. Είδα ότι επρόκειτο για ένα παιδικό βιβλίο για μεγάλους ή ένα μεγαλίστικο βιβλίο για παιδιά, όπως πληροφορούμαστε και από το εξώφυλλό του. Το είχα φυλάξει πάνω στο κομοδίνο και του υποσχέθηκα ότι θα το διαβάσω από την επόμενη βδομάδα που θα πάω διακοπές. Να το διαβάσω κοντά στη φύση, πάνω στην άμμο ή ακουμπισμένη σε κάποιο κορμό, όπως αρμόζει σε κάθε βιβλίο του Τομ Ρόμπινς.

Δεν άντεξα όμως, και χθες το βράδυ το καταβρόχθισα, υπό τους ήχους των παπιών με πειραγμένη εξάτμιση να περνούν κάτω από το μπαλκόνι μου. Έπεσα με μανία στις λέξεις και περίμενα να με παρασύρουν τα κύματα εμπνευσμένων μεταφορών και παιχνιδιάρικων ερωτοτροπιών ζαλισμένων πλασμάτων. Άδικός κόπος όμως, ούτε τα ποτάμια μπύρας - αυτής της φιλτραρισμένης από τη μαγιά που περίσσεψε αλλά και από της άλλης που ωριμάζει μέσα στο μπουκάλι - ούτε ο παραλίγο γάμος μου με έναν Ιρλανδό βοήθησαν στην μέθη.

Το ταξίδι ξεκινά πολύ αργά με γενναίες δόσεις βαρεμάρες και μια σβησμένη σχεδόν ευφυΐα και εκεί που περιμένεις ότι κάποια μεταμόρφωση θα συμβεί, στις τελευταίες σελίδες, αρχίζει η απότομη πτώση. Όλα γίνονται γρήγορα, σα να βαρέθηκε την ίδια του την ιστορία προς το τέλος ή σα να πέρασε η επίδραση της μπύρας και η μαμά της Γκρέισι παντρεύεται τον θείο Μο.

Ο Τομ Ρόμπινς σταμάτησε να τρώει μανιτάρια και παντζάρια και άρχισε να πίνει μπύρα. Το αποτέλεσμα μοιάζει με δουλειά του ποδαριού για να πληρώσει και το επόμενο κιβώτιο μπύρας.

Αρνούμαι να δεχτώ πως όλοι οι έρωτες κάποτε σβήνουν.

Αρχικά, η αντίδραση του δικαστή: Πιστεύω ότι είστε αναίσθητος και άκαρδος, κύριε Ντυφρέν, και το αφελές ενδιαφέρον που έδειξε με την ερώτηση του ο Άντυ για το πως έλεγαν τον φυλακισμένο που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου οι φύλακες , μου θύμισε έντονα τον Μερσώ. Μετά από λίγο όμως, η ιδέα αυτή μου φάνηκε εντελώς γελοία.

Μεθοδικότητα, υπομονή, ελπίδα

Εκεί θέλω να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου, σε ένα ζεστό μέρος χωρίς μνήμη.

Προσωπικά, θα πρόσθετα και χωρίς φόβο, αλλά μάλλον αυτό είναι αυτονόητο όταν μπροστά σου απλώνεται το απέραντο της θάλασσας.

Οι χάρτινες κοπέλες υπηρέτησαν τον ρόλο τους: Ρίτα Χέηγουορθ, Μέριλιν και Ρακέλ.

Χθες, στην συναυλια του Θανάση Παπακωνσταντίνου, στο θέατρο Πέτρας, οι πόρτες άνοιξαν μόλις 20 λεπτά αφού ξεκίνησε. Μπράβο στον καλλιτέχνη που ξέρει και εκτιμά την αγάπη του κόσμου. Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά σε ένα όμορφο μέρος. Είχε πάρα πολύ κόσμο, ο οποίος ήταν συνεπαρμένος από τους ήχους και μοιάζαν όλοι σα μέλη μιας μεγάλης παρέας που βρίσκει σκιά κάτω από το ίδιο δέντρο.
Όλοι ήταν εκεί, άνθρωποι που είχα τόσο καιρό να δω και ήταν σα να μη πέρασε ούτε μια μέρα από την τελευταία μας συνάντηση.
κάθε που τελείωνε ένα τραγούδι και ο κόσμος χειροκροτούσε, σου σηκώνονταν η τρίχα. Από το να σκεφτώ τα μόρια του αέρα που μετακινούνταν βίαια από τόσες παλάμες και δημιουργούσαν ένα μουσικό αεράκι, προτιμώ τον ενθουσιασμό που γεννούσαν οι πρώτες νότες και την ικανοποίηση που άφηναν οι τλευταίες, αυτήν την ένταση που συγκινούσε μαζικά. Ομορφιά.

Να έχω χτυπημένα γόνατα και αγκώνες και όχι να πασαλείφομαι με body lotion.

Να παίζω με το φως δημιουργώντας χρώματα και σχήματα μισοκλείνοντας τα μάτια και όχι να φοράω γυαλιά ηλίου.

Όταν θέλω κάτι να το ανταλλάσω με ένα μου παιχνίδι και όχι να το αγοράζω.

Να πιάνω ακρίδες και να τους μιλάω και όχι να τις σιχαίνομαι.

Όταν περπατάω μόνη μου να φτιάχνω τραγουδάκια και όχι να μουρμουρίζω από τα νεύρα μου.

Όταν κλείνω τα μάτια να μυρίζω και να ακούω τη γη και όχι να θυμάμαι την ομορφότερη αγκαλιά που έχασα.

Όταν πέφτω για ύπνο να εφευρίσκω παιχνίδια για την επόμενη μέρα και όχι να αγχώνομαι για τη δουλειά μου.

Μου λείπει το παιδί, μου λείπει ο εαυτός μου.

Τι το κακό έχει ο παλιμπαιδισμός?

Ονειρευόμουνα ότι χιόνιζε και είχαν γίνει όλα άσπρα και έκανε πολύ κρύο. Με ξύπνησε η μπουλντόζα από το κρύο και το όνειρο. Άνοιξα το παράθυρο και με έπνιξε η σκόνη. Τα ντουβάρια έπεφταν βροχή. Γκρεμίζουν το κτίριο απέναντι. Καλά κάνουν, μια παλιά αποθήκη βιοτεχνίας σωβρακοφανέλων ήταν.

Είναι και ένας αρχιτέκτονας που λέει ότι κακώς το γκρεμίζουν και θα έπρεπε να το επαναχρησιμοποιήσουν γιατί έχει λέει χαρακτήρα. Εγώ δεν τον βλέπω και σκέφτομαι ότι καλά κάνουν που το γκρεμίζουν. Έχει μείνει σχεδόν μόνο η πρόσοψη. Δεν είναι ωραίο θέαμα όμως. Ένα κτίριο όπως και να είναι, επιβάλλεται στο χώρο του. Κάποτε ήταν καινούριο, δούλευε κόσμος μέσα του, ανέπνεε και τώρα του ξύνουν την πλάτη και ένα ένα τα δομικά του στοιχεία καταρρέουν, χωρίς αντίρρηση.

Μελαγχολικά μπάζα και αποπνιχτική σκόνη.

Το πρώτο παγωτό, το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα κάθε καλοκαίρι, η ζεστασιά του ήλιου που σε βρίσκει κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, η ανακάλυψη κάτι εντελώς καινούριου, η καλοσύνη των ανθρώπων, ο έρωτας, μια βόλτα με ποδήλατο, το χαμόγελο ενός αγνώστου.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που κατακλύζουν τη φάτσα μας με γραμμές ευτυχίας και κάνουν τα μάτια μας να λάμπουν. Δε μπορείς να τα κρύψεις ούτε να τα αποφύγεις, απλά παραδίδεσαι και απολαμβάνεις, όπου και να 'ναι το μυαλό.

Αυτό είναι. Δε πάει άλλο, σε λίγο η κάσα της πόρτας θα έχει στενέψει τόσο από τη δίαιτα που δε με αφήνει να βγω. Πρέπει αν φύγω τώρα. Αναστάτωσα όλο το σπίτι αλλά τελικά το βρήκα, το σατέν κάλυπτρο για το μάτι μου. Πέρασα με θράσος την κάσα της πόρτας.

Ενώ κατέβαινα τα σκαλιά του κτιρίου δυο δυο, η αποφασιστικότητα και ο ενθουσιασμός της φυγής μου γυάλιζαν στο καλό μου το μάτι. Όταν όμως έφτασα στην άκρη του πεζοδρομίου, το μάτι μου σκοτείνιασε και ο φόβος με ταρακούνησε και κάθε τρίχα στο σώμα μου σηκώθηκε σα κύμα αλαφιασμένων καραφλών οπαδών σε τελικό κυπέλου. Που πάω? Δε ξέρω τι είναι εκεί. Καλά δεν ήμουνα στο σπιτάκι μου? Τηλεόραση βέβαια δεν είχα, αλλά η αποχαύνωση δε μου έλειψε ποτέ.

Μα τώρα ήταν αργά, δε μπορούσα να γυρίσω πίσω, κατέβηκα και πρέπει να φύγω. Ένιωσα ελευθερία, είχα τόσες επιλογές και μόνη δέσμευση την βαρύτητα. Δεν ήξερα κατά που να κάνω. Να πάω στο ποτάμι να δω τις κοπέλες να ξεπλένουν ασπρόρουχα? Να πάω στο καφενείο να παίξω πρέφα με το δάσκαλο και τον παπά? Να πάω στο λιμάνι να ανάψω καμιά φωτιά? Να πάω στον τάφο του Μάικλ να κλάψω? Να πάω στην αγορά να κλέψω καμιά καινούρια σέλα να καβαλάω? Να πάω στο διάολο? Δε ξέρω.. κάπου θα πάω όμως.

..και έχω έναν τρελό πονοκέφαλο που πρέπει να βγει από το κεφάλι μου, οπωσδήποτε.

Σε αφεντικό, πατέρα, πωλητή, πρώην, δάσκαλο, διαχειριστή, μαυρογιαλούρο νομάρχη, ελεγκτή, αστυνόμο, ντακότα, έχοντα μπάρμπα κορωνιώτη, κοτσομπόλη θείο, σούπερ-μάρκετ Κωλομερόπουλου, γνωστέ κινέζε περιπτερά:
Μπορούμε KAI από τον κώλο.

Δέσμιος της επιθυμίας
Σκλάβος της αγάπης
Εγκλωβισμένος στο είναι του
Περιορισμένος από το παρελθόν

Τα σίδερα και οι αλυσίδες δίνουν χρώμα στα λουλούδια και άρωμα στο χώμα μετά τη βροχή.
Χωρίς την φυλακή του, δε θα ένιωθε πια.

Ποιος αντιλαμβάνεται την έννοια της ελευθερίας? Ποιος είναι ελεύθερος?
Είμαστε ανίκανοι για ελευθερία, από την ίδια μας τη φύση.

Ένα όνειρο μέσα σ’ όνειρο

Δέξου τούτο το φιλί στο μέτωπο

Κι όσο χωρίζω από σένα

τόσο άσε με να ομολογώ

δεν έχεις άδικο να λες

πως οι μέρες μου υπήρξαν ένα όνειρο

κι αν η ελπίδα χάθηκε

σε μια νύχτα ή μια μέρα

σε ένα όραμα ή κανένα

είναι γι’ αυτό λιγότερο χαμένη;

ότι θωρούμε ή θεωρούμε

είναι μόνο ένα όνειρο μέσα σ’ όνειρο

στέκω μέσα στη βουή

μιας ακτής από τα κύματα βασανισμένη

και κρατώ μέσα στη χούφτα μου

κόκκους χρυσαφένιας άμμου

μονάχα κόκκους, που γλιστράνε

μέσα από τα δάχτυλά μου στο άπειρο

ενώ κλαίγω και θρηνώ

θεέ μου, δε μπορώ να τους κρατήσω

λιγάκι πιο σφιχτά;

θεέ μου, δε μπορώ να σώσω

ούτε έναν από το άσπλαχνο το κύμα;

Είναι ότι θωρούμε ή θεωρούμε

Μόνο ένα όνειρο μέσα σ’ όνειρο;

Αν βρει κανείς καλύτερη μετάφραση να μου την τρίψει στην οθόνη.