Την ημέρα

Την νύχτα, το άγαλμα ξαναβρίσκει το όνομά του

-Πως είναι το εμείς;

-Δε ξέρω.

-Φαντάσου το.

-Είναι δύσκολο;

-Όχι, άνοιξε τα μάτια σου.

-Τα άνοιξα.

-Πως είμαι;

-Είσαι όμορφος!

-Με βλέπεις;

-Όχι, αλλά ξέρω πως είσαι πολύ όμορφος.

-Άπλωσε το χέρι σου..

Πόσο απέχει το εμείς από το εγώ;

Είχα μιαν αγαπημένη πορσελάνινη κούκλα. Την αγαπούσα πολύ. Καθε βράδυ της χάιδευα τα μεταξένια της μαλλιά και τη φιλούσα απαλά στο κατάλευκο μέτωπό της. Την αγαπούσα πολύ.

Κάποτε, έπεσε και έσπασε, σκορπίστηκε στο πάτωμα σε πολλά μικρά κομμάτια. Κράτησα μόνο ένα. Το φύλαξα στην χούφτα μου. Όσο περνούσε ο καιρός το έσφιγγα όλο και περισσότερο στην παλάμη μου.

Το χέρι μου μάτωνε και τα αυλάκια από άιμα όλο και δυνάμωναν. Έπρεπε να το πετάξω και να τυλίξω με γάζα την παλάμη μου. Έτσι και έκανα.

Πόσο απέχει το εμείς από το εγώ;

Γιατί η επαρχία εκτός από πολυκατοικίες που αναδεικνύουν τον τοπικό χαρακτήρα της περιοχής έχει και έντονα ανεπτυγμένη την αισθητική αλλά και μιαν ιδιαίτερη αντίληψη όσον αφορά στην εξοικονόμιση ενέργειας!!

 

 

 

Το συγκρότημα κατοικιών είναι από τα πιο παλιά της περιοχής, στέκει εκεί τα τελευταία 80 χρόνια. Είναι εξοπλισμένο πια με όλα τα απαραίτητα: εμποτισμένους τοίχους που γεννάνε, ανάλογα κάποια έκτακτη ανάγκη ή ρουτίνα παρακολούθησης, ένα είδος σκόνης που περιέχει μικροκάμερες, υδραυλικά συστήματα φόρτισης και ελέγχου των μηχανικών μερών του υβριδικού ανθρωποείδους. Τα διαμερίσματα είναι ιδιαίτερα μικρά και χαμηλοτάβανα. Δεδομένου του γεγονότος ότι δεν είχαν προβλεφθεί τόσες εγκαταστάσεις στην αρχική κατασκευή αλλά και της μειωμένης επιδότησης του κράτους για την σωστότερη σχεδιαστικά αναβάθμισή τους, τα διαμερίσματα είναι σχεδόν επικίνδυνα, για κάποιον ελάχιστα απρόσεχτο ή αφηρημένο. Καλώδια και σωλήνες φέρνουν βόλτες ανενόχλητα στις επιφάνειες των τοίχων και των ταβανιών, και κάποιες φορές με θράσος διασχίζουν κάποιο διάδρομο χωρίς να είναι εφαρμοσμένα σε κάποια επιφάνεια, δυσχεραίνοντας έτσι τη διέλευση του πτωχού νοικάρη.

Ο Chester@4584df.net , απλός ελεγκτής της κυβέρνησης, τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει να ελέγχει τους με το ζόρι πρόσφατα ‘νεοφώτιστους’ στην Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ιδιαίτερα βρωμιάρης και ασυνεπής. Πάντα αργοπορημένος, κυκλοφορεί με τρία είδη πονηρού χαμόγελου, που ουσιαστικά κανένα από αυτά δεν υπονοεί κάτι αξιόλογο, και με λιγδωμένα ξανθά μακριά μαλλιά. Άξιο απορίας πως ολόκληρη Κυβέρνηση με τέτοιους τρομερούς μηχανισμούς επιβολής κανόνων και τόσο στενά όρια αντοχής σε οτιδήποτε διαφορετικό – ακόμα και αν δεν αποτελούσε απειλή – ανεχόταν αυτόν τον άξεστο, που η ελλιπής φροντίδα του εαυτού του είχε προκαλέσει κάποιες αλλοιώσεις στον ιστό του δέρματος, με αποτέλεσμα να είναι εμφανείς μερικοί μηχανικοί νευρώνες στη θέση του αυχένα και της αριστερής ωμοπλάτης.

Ο Chester@4584df.net έχει αναλάβει τις τελευταίες βδομάδες τον ημερήσιο έλεγχο της συντρόφου ενός πρώην μέλους της κυβέρνησης που είχε πρόσφατα κατασκευάσει κάποια κουτιά προστασίας ηλεκτρονικών συστημάτων και ο οποίος είχε μυστηριωδώς εξαφανιστεί μαζί με το καινοτόμο έργο του σε δαιδαλώδεις διαδρόμους ενός κυβερνητικού κτιρίου. Η Κυβέρνηση έχει σκοπό να προσηλυτίσει και να εγκλωβίσει στους κόλπους της το γοητευτικό θηλυκό. Αυτή αναγκαστικά συνεργαζόταν και έκανε ότι της υπαγορευόταν , γιατί όλοι ξέρουμε πως αν η κυβέρνηση σε θέλει, θα σε πάρει. Η υπόθεση ως χθες έβαινε καλώς. Η γυναίκα όλο και πιο συχνά, χρησιμοποιώντας σα μέσο τον άξεστο Chester, έδινε στους αρμόδιους πληροφορίες που αφορούσαν το έργο του καλού της. Ο Chester@4584df.net ποτέ δεν έδινε σημασία στα μηνύματα που μετάφερε και στις αποστολές του, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ήταν νοητικά εξελιγμένος για να τα καταλάβει. Η συγκεκριμένη υπόθεση του κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον, όχι για κανένα άλλο λόγο παρά λόγω βλακείας και μιας γκομενίτσας. Ο Chester σκέφτηκε πως θα του ήταν πιο εύκολο να ρίχνει γκομενίτσες στο σκουριασμένο του κρεβάτι αν τις παραμύθιαζε με μυστικές υποθέσεις του κράτους, κάνοντας έτσι τον καμπόσο. Χθες το βράδυ λοιπόν κατάφερε να παρασύρει στο σπίτι του, το αντικείμενο του πόθου του, μια κοπελίτσα ανένταχτη ακόμα που όλο μπέρδευε σενάρια συνομωσίας με αρκετή βλακεία. Η κοπελίτσα γούσταρε την ώρα της συνουσίας να ακούει δήθεν αποκαλύψεις απόρρητων υποθέσεων. Έχοντας υπόψιν πως τούτο έδινε στον Chester@4584df.net μια απίστευτη ικανοποίηση του ανδρισμού του – παρόλο που όλα έγιναν χάρη στο θαυματουργό κοκτέιλ γνωστής φαρμακευτικής εταιρίας που ανασταίνει και νεκρούς – και μια ψευδαίσθηση μεγαλείου, ο Chester@4584df.net πέρασε ένα εκπληκτικό βράδυ αποκαλύπτοντας όλες τις λεπτομέρειες για την τρέχουσα υπόθεσή του.

Τα εκτελεστικά όργανα του κράτους πήραν την εντολή αργά το βράδυ να φροντίσουν με διακριτικότητα να γράφει η ληξιαρχική πράξη θανάτου του Chester@4584df.net ώρα θανάτου 7:15. Ο Chester προγραμματισμένος, όπως όλος ο κόσμος να ξυπνάει τις 7:00 καθημερινά, κατευθύνθηκε στις εγκαταστάσεις υγιεινής να βουρτσίσει τα δόντια του. Η χωνευτή στον τοίχο οδοντόβουρτσα προμηθευόταν την κατάλληλη ποσότητα οδοντόκρεμας από ένα απλό σύστημα, εγκατεστημένο στο ισόγειο του συγκροτήματος δίπλα στην είσοδο – όπως παλιότερα οι εγκαταστάσεις φυσικού αερίου σε παλιές πολυκατοικίες -. Δύσκολες εποχές, όλα τα αγαθά είναι σε έλλειψη κι έτσι όλα παρέχονται στις ελάχιστες προμηθευόμενες δοσολογίες. Κανένας πια δε μπορεί να καταναλώσει οτιδήποτε εκτός προγράμματος. Ο Chester πιέζοντας ελαφρά την οδοντόβουρτσα περίμενε για την ποσότητα οδοντόκρεμας που του αναλογούσε μια φορά τη μέρα. Ο Chester@4584df.net αγουροξυπνημένος σωριάστηκε νεκρός ακριβώς στις 7:15. Τα εκτελεστικά όργανα του κράτους προσθέτοντας απλά μια ακόμα συνθήκη στον αλγόριθμο του συστήματος και μια σταγονίτσα δηλητηρίου απάλλαξαν τον Chester@4584df.net και το κράτος από την βλακεία του.

Πάντα καθαρά, πάντα διακριτικά.

 

 

 

 

 

 

 

 

Χτες, σε μια ημερίδα, τεχνικός διευθυντής εταιρίας που δραστηριοποιείται σε θερμογραφικούς ελέγχους,παρουσίασε τις εφαρμογές μιας θερμικής κάμερας, όσον αφορά στον κτιριακό τομέα για τον εντοπισμό θερμικών γεφυρών, διαρροής αέρα, κακής μόνωσης, μούχλας κ.α.

Εχω να προσθέσω και τη δυνατότητα εντοπισμού κλανιών, η οποία για λόγους δεοντολογίας δεν αναφέρθηκε.

Ποιά είναι η σωστή ερώτηση;

Στην χθεσινή αυλαία. Γέμισε ο τόπος νότες και μελωδίες. Ξεχύνονταν από τη σκηνή και πλημμύριζαν το χώρο. Σιδηρόδρομοι από πεντάγραμμα με νότες και στίχους. Εισχωρούν μέσα μας από τα αυτιά, τα μάτια, το στόμα, από παντού, από όλους τους πόρους του δέρματος. Μας κατέκλυσαν, μας μέθυσαν, μας ταξίδεψαν.


Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ο εαυτός μας βρίσκεται κάτω από το δέρμα μας.

Τα λόγια του έκαναν τα στόματά μας να γελάσουν και τη γάμπα-γόβα αμήχανα να συμφωνήσει με τον ομιλούντα: <<ναι, μαλακίες λες>>. Μα ήταν τσεκούρια που εκσφεδονίζονταν από τα λαρύγγια του προς τα κεφάλια μας, με μόνο σκοπό να τα ανοίξουν, όχι για να μπει κάτι με βία μέσα, αλλά για να ελευθερωθούν οι σκέψεις μας.

Και έτσι έγινε.

Σπανιότατα συμβαίνει οι σκέψεις να γεννάνε συναισθήματα.

Νικολαίδης. Το συντακτικό στραγγαλίστηκε πλέκοντας τριχιά με τους ίδιους του τους κανόνες και τα περισσότερα σημεία στίξης αυτοκτόνησαν από τα γενοφάσκια τους, αντιλαμβανόμενα τόσο νωρίς τον ρόλο τους στον μάταιο τούτο κόσμο.

Αρχικά, δυσκολέυτηκα πολύ, αλλά είναι περίπου σα να κρατάς ισορροπία, όσο πιο γρήγορα τρέχεις, τόσο καλύτερα και πιο ευκολα ισορροπείς. Διαβάζω χωρίς σταματημό, χωρίς ανάσα και πράγματι μετά από μερικές σκηνές έμαθα να μην πέφτω και να πιάνω και τις λέξεις με τα δόντια, στον αέρα. Έριξα μερικές σαιτιές ωσάν τον Κορτέζ αλλά μονάχα το αριστερό φρύδι του Μοντεζούμα πέτυχα.

Όταν είμαι κακός είμαι κακός αλλά όταν είμαι καλός είμαι χειρότερος

Την Λάουρα την είδα πριν κανα μήνα με ένα φίλο μου, πολύ μας άρεσε. Από όσες χαιδέυει αυτή μου μυρίζει πιο ωραία. Επίσης και ο Ουράνης πολύ μου άρεσε γιατί τον έιχα ξεχάσει προ πολλού στο τελευταίο τραγούδι ενός δίσκου.

Μ'αγαπάς ρε παλιόπαιδό - έλα ρε Μπέτυ τώρα γάμησέ μας

Ερωτικός, πολύ ερωτικός ή μάλλον σεξουαλικός και πρόστυχος, πολύ πρόστυχος, αλλά όχι χυδαίος, καθόλου χυδαίος.

Πετάει το μηχανικό περιστέρι
μια παραλία κοχύλια πεθαμένα
μες τη νύχτα αστέρι ατσάλινο
μπερδευει το νάυτη
κλωστές άσπρες
στον γαλάζιο ουρανό
να μαγευουν τα παιδιά
και το φεγγάρι σημαίες γεμάτο
δίχως άνεμο...
τι κούραση να είμαστε άνθρωποι.

Δεν τελείωσα  ακόμα, είμαι στη στάση, χειμώνα, πίσω από μια κολώνα, να έχω τσιτάτα για κωλόχαρτο και να ξερνάω μελαγχολία.

Συμμάζευα και γέμισα το φαράσι γράμματα, κεφαλαία και μικρά. Βγήκα στο δρόμο και τα κόλλησα όλα πάνω στο στύλο, δίπλα σε αγγελίες για ιδιαίτερα μαθήματα και τρόπους για έξτρα εισόδημα.

Τώρα που τα έβαλα σε μια τάξη, προσπαθώ να τα διαβάσω. Άδικος κόπος, με πονούν τα μάτια από τους καταρράκτες, και τα δυο. Την αγανάκτηση την πληρώνει ο στύλος της ΔΕΗ, δεχόμενος κλωτσιές.

Τα μαζεύω και τρέχω στην επόμενη γωνία, στον επόμενο στύλο. Πάλι οι καταρράκτες, και έξω ψιχαλίζει. Πάλι κλωτσάω το στύλο.

Χαμηλώνει και με κοιτά περήφανα και με μια υπόνοια λύπης.

-     Γιατί;

Σίγουρα θέλει να με κάνει να νιώσω τύψεις, όμως εγώ πια είμαι μούσκεμα.

-          Νομίζεις οφείλω να σου φερθώ διαφορετικά επειδή κάποτε ήσουν δέντρο;

-          Γιατί;

-          Γιατί έτσι.

Τρέχω στην επόμενη γωνία, στον επόμενο στύλο. Η λάμπα είναι καμένη. Η βροχή σταμάτησε, αλλά εγώ δε βλέπω πια.

Τόσοι πολλοί γνωστοί και άγνωστοι, διάσημοι και άσημοι, σχετικοί και άσχετοι έχουν συσχετίσει τη ζωή με το παιχνίδι με διάφορες ατάκες και τσιτάτα.
Εμένα, καθόλου δε μου αρέσουν αυτά, όχι τίποτα άλλο, απλά μου δημιουργούν ένα άγχος, λες και τόσο καιρό απλά καθόμουν πάγκο με τραυματισμένο γόνατο.

Δεχόμενη, παρόλα αυτά, αυτήν την παιχνιδιάρικη και αμπελοφιλοσοφίστικη διάθεση και αντίληψη, θέλω να πω πως τα παιγνία χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: σε αυτά που έχουν μηδενικό άθροισμα και σε αυτά που έχουν αρνητικό ή θετικό άθροισμα.

Και εξηγούμαι: το σκάκι για παράδειγμα, είναι ένα παιχνίδι με μηδενικό άθροισμα, ο ένας παίχτης χάνει και ο άλλος κερδίζει. Τα παιχνίδια μη μηδενικού αθροίσματος είναι αυτά που η απώλεια του ενός παίκτη δε σημαίνει και νίκη του άλλου.

Τα πράγματα δεν είναι έτσι όμως όσον αφορά τις σχέσεις. Αλίμονο σε αυτούς που θεωρούν τη ζωή και δη τις διαπροσωπικές σχέσεις παιχνίδια μηδενικού αθροίσματος. Τέτοιοι βλέπουν τον απέναντί τους σαν αντίπαλο και όχι σα συμπαίκτη και υιοθετούν συμπεριφορές επίθεσης ή άμυνας και όχι επικοινωνίας.

Έχουμε Σοσιαλισμό?

Βγήκα τσάρκα να μαζέψω κόσμο, κόσμο που να ζει μέσα στον κόσμο και να θέλει να φύγει από τον κόσμο, όχι από τον εαυτό του.

Βγήκα τσάρκα να μαζέψω χειρονομίες, χειρονομίες που να χειρονομούν αυθαίρετα αλλά ποτέ τυχαία.

Βγήκα τσάρκα να μαζέψω βλέφαρα, βλέφαρα που κλείνουν ηδονικά και βλεφαρίζουν άλλα βλέφαρα.

Βγήκα τσάρκα να μαζέψω κουράγιο, κουράγιο με πολύ θάρρος και υπομονή, κουράγιο που να μη κουράζεται ποτέ να κάνει κουράγιο.

Βγήκα τσάρκα να μαζέψω αυγά, αυγά ελευθέρας βοσκής, αυγά όχι κλούβια, αυγά όχι να τα πετάξω σε άλλους, αυγά για ομελέτα.

 

 

Ξαναπήγα στο στούντιο της θεατρικής ομάδας – στην οποία έχω πάψει να μετέχω εδώ και δύο ή τρία χρόνια, έχοντας λησμονήσει πια το λόγο. Πέρασα από την ταλαιπωρημένη μονοκατοικία, με την αυλή της ακόμα να θυμίζει χωματερή, νωρίς το απόγευμα. Μου είχαν τηλεφωνήσει, την ίδια μέρα το πρωί, οι δύο μεσήλικες κυρίες, με τις οποίες κάναμε σεμινάρια ενδυματολογίας και μακιγιάζ. Παρόλη τη δεδομένη τυπικότητα και αμηχανία – που δημιουργεί η σχέση μιας εικοσάχρονης με δυο πενηντάρες και ο χρόνος που μεσολάβησε από την τελευταία μας συνάντηση– οι μορφές των γυναικών, τα αντικείμενα και ο χώρος με έπνιξαν με συναισθήματα  ζεστασιάς και ίσως μιας κάποιας ενοχής.

Μέσα σε ένα παράλογο κλίμα έντονου ενθουσιασμού, ξεκίνησαν να μου παρουσιάζουν με περηφάνια τις προόδους τους στη δημιουργία θεατρικού ενδύματος. Εντυπωσιασμένη, θέλησα να δοκιμάσω εκείνα τα εξαίρετα ρούχα, μιας και έμοιαζαν όλα ραμμένα στο νούμερό μου – δεν αναρωτήθηκα για ποιο λόγο. Προβάροντάς τα, συνειδητοποιώ πως τίποτα τελικά δεν μου κάνει ( άλλα ήταν υπερβολικά στενά και άλλα με σκέπαζαν ολόκληρη ), ένιωθα ότι η έντονα καλλιτεχνική προσωπικότητα των ενδυμάτων αρνούνταν να αναδειχθεί πάνω στο κορμί μου και δε κρύβω πως εκνευρίστηκα λίγο.

Κρύβοντας την απορία μου, προσπάθησα να το ξεχάσω και να κατευθύνω την κουβέντα στο μακιγιάζ, προτρέποντας τις δυο γυναίκες να με μυήσουν στα μυστικά του. Όλη αυτήν την ώρα, τα πρόσωπά τους απέπνεαν ένα απόκοσμο μυστήριο που με τρόμαζε, μα προσπαθούσα να μη δίνω σημασία.

Τα παρακάτω με τρόμαξαν πάρα πολύ, μα ήμουν σχεδόν σίγουρη πως τα είχα ξαναζήσει, και αυτό ήταν που με κρατούσε ακόμα εκεί.

Μέσα σε ένα παραλογισμό άχρηστων κινήσεων και ανταλλάσσοντας ασυνάρτητα κομπλιμέντα μεταξύ τους, κλείδωσαν την πόρτα του δωματίου και έκλεισαν τα παραθυρόφυλλα, αφήνοντας μονάχα το φως από τις σχισμές τους να διαγράφουν δειλά τις μορφές μας. Γρήγορα τα μάτια μου συνήθισαν στο ημίφως και διαπίστωσα με τρόμο και λιγότερο με έκπληξη, πως και οι δύο, είχαν πετάξει τις παλιομοδίτικες μπλούζες τους – σα να τις βάραιναν αφόρητα – και τα γερασμένα στήθη τους έχασκαν παραπονεμένα μπροστά μου.

Με καθίζουν, ήρεμες πια, σε ένα παλιό σιδερένιο κρεβάτι για να ασκήσουν πάνω μου την τέχνη της ψιμυθίωσης. Η βρώμα που αναδύονταν από το στρώμα ήταν αυτή που   με έκανε να κάτσω διστακτικά και όχι η βίαιη κίνηση που με έσπρωξε. Πριν με αναγκάσουν να κλείσω ερμητικά τα μάτια μου, έντρομη παρατήρησα ότι στο θώρακά της η μία εκ των δύο κυριών είχε μια βαθιά φρέσκια ουλή και λίγο πιο αριστερά χαραγμένα πάνω στο δέρμα της με μεγάλα γράμματα, κάποια αρχικά, ΕΣ ή ΕΓ. Με το που άρχισαν να με βάφουν, οι προηγούμενες εικόνες έμοιαζαν πια τόσο μακρινές, αφού πια ένιωθα σαν προτομή κάποιου σπουδαίου κανένα, που θρασύ μα επιδέξια χέρια ιεροσυλούν. Ξάφνου, σταμάτησαν και τις άκουσα να γελούν συνωμοτικά. Δίχως να με αντιληφθούν άνοιξα τα μάτια μου και τις είδα να βγαίνουν από το δωμάτιο και να σπρώχνουν ένα ψηλό αγόρι μέσα, που μου φάνηκε πως φορούσε γυναικεία ρόμπα. Τώρα πια ήμουν απόλυτα σίγουρη πως επρόκειτο για κάποιου είδους πλάκα, που συνηθίζαμε και παλιότερα, δε μπορούσα όμως να θυμηθώ περισσότερες λεπτομέρειες. Έκλεισα πάλι τα μάτια μου και τα χείλη μου ούρλιαξαν ένα πνιχτό γελάκι.

Τώρα.

Ο νέος με την γυναικεία ρόμπα με πλησιάζει,  με σηκώνει διστακτικά από το κρεβάτι και με ακουμπά στον τοίχο. Το σπίτι είναι πολύ παλιό, η υγρασία και η μούχλα έχουν εδραιώσει και καταξιώσει δίκαια τη θέση τους σε όλους τους τοίχους. Όταν η πλάτη μου ακουμπάει στον τοίχο, σε μια κοιλάδα μούχλας, χάνομαι για λίγο στη δροσιά του. Με επαναφέρουν οι αδέξιες κινήσεις του νέου άντρα – ένα μίγμα ερωτισμού και αμηχανίας – που αρχίζει να με ψαχουλεύει, σα να θέλει να μάθει αμέσως όλα τα σημάδια που έχω πάνω μου από παιδί. Εκνευρισμένη, ανοίγω τα μάτια μου και τον σπρώχνω. Χαζεύω για λίγο με το απορημένο βλέμμα του και νιώθω σα να μετανιώνω για την επιθετικότητά μου. Τρέχω.

Τρέχω. Στο δρόμο προσπαθώ μάταια να καταλάβω και να εξηγήσω τι έγινε στην μονοκατοικία. Βυθισμένη στα ερωτηματικά και ερωτικά μου, βλέπω το θέατρο, όπου είχαμε ανεβάσει μια παράσταση. Είναι άδειο, σχεδόν υπαίθριο πια. Χαϊδεύω με τα βήματά μου τη σκηνή, όταν θυμάμαι ότι η ρόμπα που είχανε φορέσει στον νεαρό ιταλό ήταν η ίδια που φορούσα για το ρόλο μου,  πριν δύο ή τρία χρόνια σε αυτή την σκηνή. Τρέχω.

Τρέχω. Στην πλατεία στο Παγκράτι σταματάω να ανακτήσω τους κανονικούς ρυθμούς αναπνοής και τις ελάχιστες ικανότητές μου στο να προσανατολίζομαι. Δε μπορώ να θυμηθώ που είναι το σπίτι μου – σίγουρα την έχω ξαναζήσει αυτή τη στιγμή.

Βλέπω τον ιταλό και δίχως να υποπτευθώ πως ίσως με ακολουθούσε, τον πλησιάζω αποφασιστικά. Του ανακοινώνω πως έχω χαθεί, σα να περιμένω κάποια επιβράβευση.  

Δε θυμάμαι τι λέμε, δεν γνωρίζω που είμαστε, δεν ξέρω το όνομά μου. Είμαι ζαλισμένη από το φως του, ταξιδεύω στο βλέμμα του, με παραλύει η αρρενωπότητα των χαρακτηριστικών του, γλύφω τα χείλια μου για να τον νιώσω. Από αυτήν την στιγμή, τον αγαπάω, και αυτό δεν είναι σε καμιά περίπτωση μια ανόητη παράφραση ενθουσιασμού και μυστηρίου, είναι αυτό που κάνω τώρα, αυτό που είμαι τώρα. Τα σώματά μας είναι πλάι, αλλά εγώ είμαι κάπου μέσα του και αυτός είναι κάπου μέσα μου, και μπερδευόμαστε μαζί. Ζω μέσα στην θαυμάσια ύπαρξή του. Νιώθω την ολότητα, την ολοκληρωμένη ουσία. Κάνω έρωτα μαζί του, για πρώτη φορά στη ζωή μου κάνω έρωτα του.

Θα μπορούσα να τελειώσω εδώ, έχω ότι δεν τολμούσα ποτέ να φανταστώ. Είμαι ευτυχισμένη και ελεύθερη, ευτυχισμένη στην αγάπη μου και ελεύθερη από την αγάπη μου.